گیربکس های کامیون عمدتاً به پنج نوع دسته بندی می شوند: گیربکس دستی (MT)، گیربکس اتوماتیک (AT)، گیربکس دستی خودکار (AMT)، گیربکس دوکلاچه (DCT) و گیربکس متغیر پیوسته (CVT).
تعویض دنده توسط راننده به صورت دستی با کلاچ و اهرم دنده انجام می شود. این پیکربندی سنتی برای کامیون های سنگین دارای ساختار ساده، قابلیت اطمینان بالا و هزینه های نگهداری کم است.
با استفاده از مبدل گشتاور و گیربکس سیاره ای برای تعویض خودکار، این نوع برای شرایط کاری پیچیده (مانند راه اندازی و توقف مکرر) مناسب است. با این حال، راندمان انتقال آن کمتر و هزینه آن بیشتر است. برندهای نماینده شامل آلیسون هستند.
این نوع با افزودن یک سیستم کنترل الکترونیکی، کارایی گیربکس دستی را با راحتی یک گیربکس اتوماتیک ترکیب می کند. این خودرو در حال حاضر گزینه اصلی گیربکس اتوماتیک برای کامیون ها است و سهم بازار آن تا 70 درصد در اروپا است.
این سیستم از دو مجموعه کلاچ برای عملکرد متناوب استفاده میکند که امکان تعویض سریع و انتقال قدرت پایدارتر را فراهم میکند. با این حال، این فناوری پیچیده و پرهزینه است و در حال حاضر تنها توسط چند برند مانند ولوو استفاده می شود.
این سیستم از یک درایو تسمه فولادی برای دستیابی به گیربکس متغیر پیوسته استفاده می کند که در نتیجه تعویض دنده نرم و مصرف سوخت کم است. با این حال، ظرفیت گشتاور محدود و هزینه های تعمیر و نگهداری بالایی دارد که باعث شده کمتر در صنعت کامیون رایج باشد.
● طراحی چند دنده: کامیونهای سنگین داخلی اغلب از گیربکسهای 12 یا 16 سرعته استفاده میکنند که با افزایش تعداد دندهها، توزیع نیرو را بهینه میکنند.
● ارتقای فناوری: AMT به تدریج جایگزین گیربکسهای دستی میشود. تولیدکنندگان داخلی مانند Sinotruk و Fast قبلاً محصولات بالغ را روانه بازار کردهاند که شکاف قیمتی آنها به حدود 10000 یوان کاهش یافته است.